کابوس تنهایی

ندای عاشقی

یاد داری خوب من... ؟؟؟

یکی از شبهای پائیزی...

سراغم آمدی ؟!

ندا دادی ندای عاشقی !

عشق در چشمان نازت لانه کرد

تیر در قلب من دیوانه کرد

چه احساس غریبی در دلم بود؟!

چه زیبا لحظه ای بود

چه رویای خوشی بود

چه پنهانی سخن از عشق گفتی

چه پنهانی شنیدم قصه شوق

چه پنهانی به گوشم راز خواندی

به گوش دل، گلم ! آواز خواندی

چه عاشق بودی آن شب ؟

چه عاشق بودم آن شب ؟

بدور از چشم مهتاب

بدور از قهر خورشید

بدور از ترس دنیای غریب

چه آرام از دلم دل را ربودی ماه من !

چه بی دل گشتم آن شب در هوایت

عشق ؛

عشق در نزد من شدت گرفت

عقل از حرم تنم آتش گرفت

خواب در چشم من گم گشت آن شب

دل من تند می زد، تند ، آن شب

طپش های دلت را من شنیدم

طپش های دلم را هم شنیدی ؟!

صدای گریه ی قلبت عیان بود

ندای عشق فارغ از بیان بود

به دل گقتم که او را می شناسم !

تو گویی سالها توی دلم بود.

یاد داری خوب من ...؟!

سخن گفتی و خندیدی چه زیبا

صدای خنده هایت دلربا بود

من هم محو صدای خوب و نازت

فرو رفته به دریای نگاهت

سپردم دل به چشمان سیاهت

به دست خنده های بی ریایت

تو گاهی از ندای عشق گفتی

و گاهی از خدای عشق گفتی

چه رویایی شبی بود ...؟!

......... اما ندیدی خوب من ؛

ندیدی چون حسادت کرد ساعت

ندیدی چون حسادت کرد خورشید

ندیدی چون حسادت کرد دنیا

چه با سرعت به دور خویش چرخید از حسادت

چه کوته بود آن شب !

چه کوته بود، کوته !

ولی ای نازنینم ! ماه من !

زیبا ترین شب مال من بود

مال منو تو ، مال ما

چه زیبا بود آن شب

تو ماه مجلسم بودی حبیبم

ولی اما بدان ای نازنین ؛

نخواهد رفت از لوح دلم آن شب

نخواهد شست اشکم خاطراتم را

نخواهد کند دست زمانه از دلم آن را

+ نوشته شده در شنبه سوم مهر 1389ساعت 22:33 توسط همیشه تنها |

شیراز موزیک

سلام بچه ها ممنون که به وبلاگم سرزدید

این سایت (http://www.00.shz-music.com) ماله ماست

سایت خوبیه

خوشحال میشم اونجا هم بیاید

+ نوشته شده در شنبه ششم شهریور 1389ساعت 11:3 توسط همیشه تنها |

ببخش اگه تو قصه مون

دو رنگ و نامرد نبودم

ببخش که عاشقت بودم

خسته و دل سرد نبودم

ببخش که مثل تو نشد

خيانتو ياد بگيرم

اگر که گفتم به چشات

بزار واسه تو بميرم

ببخش اگه تو گريه هام

دو رنگي و ريا نبود

اگر که دستام مثه تو

با کسي آشنا نبود

ببخش اگه تو عشقمون

کم نمي زاشتم چيزي رو

ببخش که يادم نمي ره

اون روزاي پاييزي رو

لياقت دستاي تو

بيشتر از اين نبود عزيز

نه نمي خوام گريه کني

براي من اشکي نريز

لياقت چشماي تو

نگاه ِ پاک ِ من نبود

ببين چي ساختي از منه

مغرور ِ عاشق ِ حسود

+ نوشته شده در جمعه پنجم شهریور 1389ساعت 12:3 توسط همیشه تنها |

گل من باغچه ی نو مبارک

چفدر سخته تو چشماي كسي كه تمام عشقت را ازت دوزديد

وبجاش يك زخم هميشه گي روي قلبت هديه داد زول بزني

وبه جاي اينكه لبريز از نفرت شي حس كني هنوز دوسش داري

چقدر سخته دلت بخواد سرت باز به ديواري بزاري كه يه بار زير

آوارغرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خيال ساعت ها باش حرف بزني اما وقتي

ديديش هيچي بجز سلام نتوني بگي

چقدر سخته وقتي پشتت بهش دونه هاي اشك گونه هايت را

خيس بكنه و اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوز

دوستش داري

چقدر سخته گل ارزو هاتا توي باغ ديگري ببيني

وهزار بار تو خودت بشكني و آروم زير لب بگي

گل من باغچه نو مبارك

+ نوشته شده در جمعه پنجم شهریور 1389ساعت 11:49 توسط همیشه تنها |

عشق من عاشقتم

در آنجا ، بر فراز قله كوه
دو پايم خسته از رنج دويدن
به خود گفتم كه در اين اوج ديگر
صدايم را خدا خواهد شنيدن

بسوي ابرهاي تيره پرزد
نگاه روشن اميدوارم
ز دل فرياد كردم كاي خداوند
من او را دوست دارم ، دوست دارم

صدايم رفت تا اعماق ظلمت
بهم زد خواب شوم اختران را
غبارآلوده و بيتاب كوبيد
در زرين قصر آسمان را

ملائك با هزاران دست كوچك
كلون سخت سنگين را كشيدند
زطوفان صداي بي شكيبم
بخود لرزيده، در ابري خزيدند

ستونها همچو ماران پيچ در پيچ
درختان در مه سبزي شناور
صدايم پيكرش را شستشو داد
ز خاك ره،درون حوض كوثر

خدا در خواب رؤيا بار خود بود
بزير پلكها پنهان نگاهش
صدايم رفت و با اندوه ناليد
ميان پرده هاي خوابگاهش

ولي آن پلكهاي نقره آلود
دريغا،تا سحر گه بسته بودند
سبك چون گوش ماهي هاي ساحل
به روي ديده اش بنشسته بودند

صدا صد بار نوميدانه برخاست
كه عاصي گردد و بر وي بتازد
صدا ميخواست تا با پنجه خشم
حرير خواب او را پاره سازد

صدا فرياد ميزد از سر درد
بهم كي ريزد اين خواب طلائي ؟
من اينجا تشنهء يك جرعه مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدائي

مگر چندان تواند اوج گيرد
صدائي دردمند و محنت آلود؟
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدايم از صدا ديگر تهي بود

ولي اينجا بسوي آسمانهاست
هنوز اين ديده اميدوارم
خدايا اين صدا را مي شناسي؟
من او را دوست دارم ، دوست دارم

فروغ فرخزاد

دل گفت شيدا گشته‌ام از چشم مستِ ماه او
گفتم كه بربند اين سخن راهي جداست راه او

دل گفت دالان مي‌زنم گر كوه باشد پيش رو
گفتم كه كوه آري ولي فولاد تفتان است او

دل گفت من آهنگرم در كوره‌ام آبش كنم
گفتم كه زنجيرت كنم گر قصدسازي سوي او

دل گفت اوزانت كنم گر چشم را وامم دهي
گفتم كه چشم زودتر، بنشت در اشعار او

دل گفت دستانت بده، تا بركشم بر گونه‌اش
گفتم كه دستم نيز هم گمگشته در چشمان او

دل گفت پاهايت بده، تا گام بردارم تو را
گفتم كزان تو پيشتر پايم برفت در راه او

دل گفت پس گوشت بده، تا نغمه‌اش را بشنوي
گفتم كه نيست اندرش جز نغمه‌اي از ناي او

دل گفت لعلي داردش، لب را بده كامت دهم
گفتم كه لب‌هايم شده، وقف ثناي نام او

دل گفت اي سودازده پر مي‌كشم از سينه‌ات
گفتم خدا را پس مرو، منشين به روي بام او

خنديد دل گفتا به من، كاي مفلسِ بي‌قلب و تن
خود زودتر رفتي ز من، من هم روم دنبال او

گفتم كه آي مي‌روي،چون گوش و چشم و دست و لب
اما بدان كه نيستت، جز داغي از هجران او

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه

يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دستای پاكش گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

در دادگاه عشق قسمم قلبم بود، وكيلم دلم بود

و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان

قاضي نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن

تو اعلام كرد پس محكوم شدم به تنهايي و مرگ

كنار چوبه ي دار از من خواستند تا آخرين خواسته ام را بگويم

و من گفتم به تو بگويند:

دوستت دارم

+ نوشته شده در یکشنبه بیستم تیر 1389ساعت 21:38 توسط همیشه تنها |

هیچکس تنهاییم را حس نکرد...

به تو

اگر دستهام خالی باشه وقتی باشم عاشق تو

غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو

دلم را از مال دنیا به تو هدیه داده بودم

با تمامی بی پناهی به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد هر زجری که کشیدم

همه را به جون خریدم ولی از تو نبریدم

هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تو را دیدم

تو سبک شدن تو رویا و همه جا به تو رسیدن

اگه احساسم را کشتی اگه از یاد مرا بردی

اگه رفتی بی تفاوت به غریبه سر سپردی

بدون اینکه دل من شده جادو به طلسمت

یکی هست این ور دنیا که تو یادش مانده است

افسوس...

من با تو بودم اما تو افسوس

به بودن من نکردی عادت

تو پر کشیدی من پر شکستم

تو ساده بودی من ساده ماندم

تو با من از شب گلایه کردی

من بی تو تا صبح از خونه خوندم

چشمای سردت دنیای من بود

اما تو هیچ وقت باور نکردی

شکستم و تو یه لحظه

با گریه های من سر نکردی

من با تو بودم وقتی که آروم

پشت نقاب آیینه سوختی

کاش وقت رفتن بهم میگفتی

اون همه عشقو به چی فروختی

عاشق...

اگـــه قلـبمو شکستی به فـــدای یـک نگاهـت

این منم چون گــل پرپر که نشستم سر راهت

تو ببین غــبار غــم رو کــه نشـسته بر نگاهــم

اگه من نمردم از عشق تو بدون که رو سیاهم

اگـه عاشقی یه درد چه کسی آن درد و ندیده

تــو بــگو کــدوم عاشـــق رنــج دوری نکشـیــده

اگـــه عاشــقی گنــاه مــا همه غــرق گناهیــم

میــون ایــن همه آدم یه غریــب و بی پـناهیــم

تو ببین به جـــرم عشــقت پــر پــروازم بسـتـنـد

تـو ندیدی مــن مغــرور چه بی صــدا شکســـتم

عشق...

این کوله بار عشق گذاشتی باز رو دوشم

هیچی نمونده تا من دوباره زیرو رو شم

آن تیر که آن کمان چشم تو رها کرد

دیدی که چه ها کرد

دیدی که سراسیمه دل از سینه جدا کرد

دیدی که چه ها کرد

با خود دوهزار غصه و درد تازه آورد

دیدی كه فقط آمد و یک درد؛دوا کرد

خیال نمی کردم که تو یه روز عزیز من بشی

تو این غروب بی کسی راه گریز من بشی

به فکر من نمی رسید اصلا بدون عشق چیه

اونی که دنبال همه ست یا اونکه عاشقت کیه

مگه میشه تو را دید و به تو از دو رنگی ها گفت

تو را باید دید و باید از قشنگی ها گفت

مگه میشه که دورغ گفت به تو که نازنینی

تو خودت می شناسی عشقو هر کجا اونو ببینی

خیال نمی کردم که تو یه روز همه کسم بشی

با من بی کس و غریب یه روز هم قسم بشی

اصلا نمی اومد بهت که عشقو حتی بشناسی

اما دیدم که مثل تو عاشق نمیشه هیچ کس

به چه میخندی تو؟ به مفهوم غم انگیز جدایی؟

به چه چیز؟ به شکست دل من یا به پیروزی خویش؟

به چه میخندی؟ به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد؟

یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

به چه میخندی تو؟ به دل ساده ی من که دگر تا ابد نیز به فکر خود نیست؟

خنده دار است.....بخند!

گریه

نشستم در فراقت گریه کردم تمام شب به یادت گریه کردم

میان کوچه های سرد و خلوت

به یادت تا بی نهایت گریه کردم

تمام روز فکر تو بودم چو دیدم رد پایت گریه کردم

درآن خاموشی سرد و مه آلود

به آهنگ صدایت گریه کردم

تو ای ابر بهاری شاهدی که چگونه به پایت گریه گردم

مبار ای آسمان امروز دیگر

که من دیشب به جایت گریه کردم

هیچ کس...

هیچ کس با من در این دنیا نبود

هیچ کس مانند من تنها نبود

هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت

بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت

هیج کس فکر مرا باور نکرد

خطی از شعر مرا باور نکرد

هیچ کس معنای آزادی نگفت

در وجودم رد پایش را نجست

هیچ کس آن یار نخواهد شد

هیچ کس دم ساز و همراهم نشد

هیچ کس جز من چنین مجنون نبود

در کلاس عاشقی دلخون نبود

هیچ کس دردی نکرد از من دوا

جز خدای من خدای من خدا

+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اردیبهشت 1389ساعت 13:3 توسط همیشه تنها |

بی تو بودن کار من نیست تادلت نرفته برگرد....

سلام

این پست میخوام فقط شعر بنویسم امیدوارم خوشتون بیاد

آمدم تا ببینی چه از این دل مانده است

چه از این کشتی پهلو زده در گل مانده است

دوباره آمدم اما اینبار نه با اشکهای شبانه ام که با

زبانی از جنس سادگی ، دلتنگی و انتظار با زبان ساده عشق آمدم

بعد از اینکه تمام غم نوشته های اشکهای شبانه ام

در چشم بر هم زدنی از بین رفت

توبه کردم که دیگر هرگز ننویسم

و مدتی هم بر سر عهدم ماندم اما چه کنم که عاشق نوشتن هستم

و البته توبه شکن و اینبار توبه کردم دگر توبه ی بیجا نکنم

جالا آمده ام تا دوباره شروع کنم

از نو ، از اول!

و آنقدر شکست خوردن را تجربه می کنم تا راه شکست دادن را بیاموزم

پرسید چقدر مرا دوست داری ؟

سکوتی کردم چند لحظه به چشمهایش خیره شدم ،

گفتم :

دوستت دارم به آن اندازه ای که عاشقم ، عاشق یک عاشق واقعی ، عاشق تو....

عاشقی که برای رسیدن به تو لحظه شماری میکند ،

به عشق این لحظه های انتظار دوستت دارم....

به اندازه تمام لحظه های زندگی ام تا آخر عمرم عاشقم !

به عشق اینکه تو را تا آخرین نفس دارم ، دوستت دارم !

به عشق اینکه گاهی با تو و گهگاهی به یاد تو در زیر باران قدم میزنم عاشق بارانم

به عشق آمدن باران و به اندازه تمام قطره های باران دوستت دارم !

به عشق تو به آسمان پر ستاره خیره میشوم ،

به اندازه تمام ستاره های آسمان دوستت دارم!

به عشق دیدنت بی قرارم ، حالا که تو را دارم هیچ غمی جز غم دلتنگی ات

در دل ندارم،به اندازه تمام لحظه های بیقراری و دلتنگی دوستت دارم ...

من که عاشق چشمهایت هستم ، عاشق گرفتن دستهای مهربانت هستم ،

به عشق نگاه به آن چشمهای زیبایت دوستت دارم..

لحظه های عاشقی با تو چقدر شیرین است ، آنگاه که با تو هستم یک لحظه تنها ماندن

نفسگیر است !

به شیرینی لحظه های عاشقی دوستت دارم !

من که تنها تو را دارم ، از تمام دار دنیا تنها تو را میخواهم ، تو تنها آرزویم هستی

به اندازه تمام آرزوهایم که تنها تویی ، به اندازه دنیا که میخواهم دنیا نباشد و تنها تو

برای من باشی ، به اندازه همان تنهایی که یا تنها با تو هستم و یا تنها به یاد تو ای

عشق من ، ای بهترینم به عشق همه این عشقها دوستت دارم !

پرسیدم به جواب این سوال رسیدی؟

اینبار او سکوت کرد و اینبار او با چشمهای خیسش به چشمهایم خیره شد!

اشکهایش را پاک کردم و این سکوت عاشقانه همچنان ادامه داشت

و باز گفتم : به اندازه وسعت این سکوت عاشقانه که بین ما برپاست دوستت دارم!

من هنوز عاشقم

من هنوز وفادارم

من برای بغض صدای تو دلتنگم

و برای چشم های تو میمیرم

دلا شبها نمی نالی به زاری

سر راحت به بالین می گذاری

تو صاحب درد بودی

ناله سر کن ناله سر کن

خبر از درد بی دردی نداری

بنال ای دل که رنجت شادمانی ست

بمیر ای دل که مرگت زندگانی ست

نمی خواهم که از او درد خیزد

بسوزد ، عشق ورزد ، اشک ریزد

مباد آن دم که چنگ نغمه سازد

زدستی بر نینگیزد نوایی

مباد آن دم که او دل تارو پودم

نسوزد در هوای آشنایی

بنال ای دل که رنجت شادمانی ست

بمیر ای دل که مرگت زندگانی ستپ

كاهش جان من اين شعر من است .

آرزو مي كردم،

كه تو خواننده شعرم باشي .

- راستي شعر مرا مي خواني ؟ -

نه، دريغا، هرگز،

باورم نيست كه خواننده شعرم باشي .

- كاشكي شعر مرا مي خواندي

...*****

گاه مي انديشم،

خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد ؟

آن زمان كه خبر مرگ مرا

از كسي مي شنوي، روي تو را

كاشكي مي ديدم .

شانه بالا زدنت را،

- بي قيد -

و تكان دادن دستت كه،

- مهم نيست زياد -

و تكان دادن سر را كه،

- عجيب ! عاقبت مرد ؟

- افسوس !

- كاشكي مي ديدم !

من به خود مي گويم :

« چه كسي باور كرد

« جنگل جان مرا

« آتش عشق تو خاكستر كرد ؟

*****

سينه ام آينه اي ست،

با غباري از غم .

تو به لبخندي از اين آينه بزداي غبار .

+ نوشته شده در شنبه چهارم اردیبهشت 1389ساعت 20:35 توسط همیشه تنها |

نفرین به تو وعشق تو

سلام ای بی وفا ای بی ترحم

سلام ای خنجرای حرف مردم

سلام ای آشنا با رنگ خونم

سلام ای دشمن زیبای جونم

نمی خوام حالتو حتی بدونم

تعجب می کنی آره همونم

همونی که زمونی قلبشو باخت

همون که از تو یک بت. یک خدا ساخت

همونی که برات هر لحظه می مرد

که ذکر نامتو بی جون نمی برد

همون که دست تو مهر لباش بود

اگه زانو نمی زد غم باهاش بود

خیال کردی همیشه زیر پاتم؟

با این نامردیات بازم باهاتم؟

گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟

چیه توهین به ذات محترم شد

دیگه کوتاه کنم با یک خدافظ

که عشق ما رسید به سد هرگز

تنهایی راصدا کن

اگه می خوای نمیری

بدون اون میتونی

دوباره جون بگیری

روی تموم شعراش

بکش یه خط قرمز

یه بار واسه همیشه

بگو که باتو هرگز

در به در و اسیره

همین لیا قتش بود

تموم اون دروغا

لاف صداقتش بود

یادگاریش ارزونیش

بریز بره جهنم

کاری بکن که اونم

بسوزه توی این غم

دیروز اومده بود دیدنم

، با یه شاخه گل سرخ و همون لبخندی که همیشه آرزوش رو داشتم

، گریه کرد و گفت دلش برام تنگ شده

، ولی من فقط نگاش کردم

، وقتی رفت سنگ قبرم از

اشکاش خیس شده بود

گفتم نرو پرپر میشم

گفتی: میخوام رها باشم

گفتم: آخه عاشق شدم

گفتی:میخوام تنها باشم

گفتم: دلم

گفتی: بسوز

گفتی: یه عمری باز هنوز

گفتم: پس عمرم چی میشه

گفتی: هدر شد شب و روز

گفتم: آخه داغون میشم

گفتی: به من خوش میگذره

گفتم: بیا چشمام تویی

گفتی: آخر کی میخره

گفتم: منو جنس میبینی؟

گفتی: آره بی قیمتی

گفتم: یه روز کسی بودم

با من نکن بی حرمتی

گفتم: صدام میمیره باز

گفتی: با درد بسوز بساز

گفتم : حالا که پیر شدم

گفتی: که از تو سیر شدم

گفتم: تمنا میکنم

گفتی: میخوام خردت کنم

گفتم: بیا بشکن تنو

گفتی: فراموش کن منو

نفرت از کوچه باغ

نفرت از خانه سار

نفرت از باغ سبز

نفرت از ماه نو

نفرت از هر نفیر

نفرت سیب و سیر

نفرت ازکودکی

نفرت از لحظه ها

نفرت از هر گناه

نفرت از بی گناه

نفرت از قلب خود

نفرت از بوی نان

نفرت از سرنوشت

که بی من نوشت

نفرت از هر قلم

نفرت از دفترم

نفرت از آن کتاب

نفرت از هر ثواب

نفرتی بی حساب

نفرت از دیوانکی

نفرت از زندگی

نفرت از خاطره

نفرت از شعر خود

نفرت از دیوان باد

گر تو درد عاشقی می کشیدی

تو هم زهر جدایی را به تلخی می چشیدی

تو هم چون من به مرگ ارزوها می رسیدی

پشیمون می شدی از اینکه عشق رو افریدی...

به عشق چشم تو بی قرارم

به راهت روز و شب چشم انتظارم

بگو با من به لحنی نرم و آرام

بگو زیبا چقدر باید ببارم

چرا گفتی من زیباترینم

تو را تنهای تنها می گذارم

برو چون با نگاه عاشق خود

تو را دست خداوند می سپارم

چی بگم از كجا بگم

دردمو با كیا بگم

بهتره كه دم نزنم

حرفی از عشقم نزنم

از عشقی كه گم شد ورفت

عاشق مردم شدو رفت

عشقی كه بی فروغ نبود

برای من دروغ نبود

بغض نشسته تو گلوم

وقتی نشستی روبه روم

من از خودم چرا بگم

باید از اون چشا بگم

خیره تو چشم مست تو

دست میدم به دست تو

دل از زمونه میكنم

حرف دلم رو میزنم

چه حالتی داره چشات

نرگس بیماره چشات

چشم تو خوابم میكنه

مست و خرابم میكنه

وقتی نشستی رو به من

ازعاشقی بگو به من

بزار چشات دل ببره

اینجوری باشه بهتره

چشات اگه پس نزنن

چشای سرسپردمو

میشه فراموش كنم

خاطره های مردمو

تنهایم

کنار پنجره می آیم

نسیم تبسم تو جاریست

قاصدکها آمده اند

در رقص باد و یاد

سبز

سپید

سرخ...

و این آخرین قاصدک

چقدر شبیه لبخند خداحافظی توست!

****

می خوانمت

با هفت زبان

در اوج عشق و عاطفه ایستاده ای

سرشار از تکلم درخت و آفتاب

سرشار از تنفس آینه و عود

سرشار از بلوغ آسمان

و من هر چه می آیم

به انتهای خطوط دستان تو نمی رسم

می خواهم در بیرنگی گم شوم

****

نمی دانم

شابد به نسیمی که صبح گاه

در سایه روشن حسرت و لبخند

از کنار دستهایت عبور کرد

می اندیشی

و من به آن بادبادکی فکر می کنم

که در سپیده دم ستاره و اسپند

در نگاه زلال تو تخم گذاشت

و تو نم نم

در تنهایی و ماه

ناپدید شدی

و تنها رد پایت

در امتداد مسیرهای خیس بی پایان

جا ماند

****

جای تامل نیست

قاصدکها آمده اند

و تو در سرود خلسه و خاکستر

ناپیدا شده ای

و من به معراج نیلوفرانه تو می اندیشم

و به انتظار شب بوها

که در بهاری زرد

به شکوفه نشست

****
نمی دانم کدام پرنده

در نبض مدادهایت جاری بود

که هیچ کاغذی

در وسعت حجم آن نگنجید

راستی نگفتی کدام باد

بادبادکهایت را با خود برد

****
پنجره را می بندم

خانه در موسیقی لبخند تو گم می شود

و آفتابگردان نگاه تو

در آسمان هشتم

ناتمام ادامه دارد

و من

به یاد آن پرنده ای می افتم

که صبح

در متن بلوغ و آفتاب

ناپیدا گم شد

ناپیدا گم شد.

دلم از دوری دلها تنگ است

دلم از این همه نا مردی ها

دلم از لهجه پاییزی رویای زمان در پندار

دلم از این همه فریاد ، بر آیین دلت غمگین است

دلم از دوری دیدنها ، و به آرامش فریاد رسیدن تنگ است

دل من می خواهد به لب فاصله ها لب بسپارد و چو باد برسد بر گهر سرخ نگین آسایت

دل من خونین است

دل من غمگین است

دل من باور من در پس این همه خوبی و بدی و انتظار ، ره چشمان تو را می پوید

دل من در پی ایجاد کلامی میگشت که رهی بر دل تو باز کند

دل من در گذر این همه کاش کاشکی کمی از فاصله ها بر می داشت

دل من می ماند

دل من می پوسد

دل من شیفته هیچت گشته

دلکم این دل نالان و خموش با صدای نفست زنده شده ، بی صدای نفست میمیرد

دلکم میمیرد بی تو دیگر هیچست بی تو دیگر نفسی نیست که فریاد دلم بشناسد

دلکم را بپذیر شاید این بار به آرامش فردا برسیم .

گفت:می خوام برات یه یادگاری بنویسم

گفتم:کجا؟

گفت:رو قلبت.

گفتم:مگه میتونی؟

گفت:سخت نیست آسونه

گفتم:باشه بنویس تا همیشه به یادگار بمونه

یه خنجر برداشت

گفتم: این چیه؟

گفت:سیسسس

ساکت شدم

گفتم:بنویس دیگه چرا معطلی.

خنجر رو برداشت و با تیزی خنجر نوشت:

دوستت دارم دیوونه

اون رفته ,خیلی وقته ,کجا؟ نمیدونم.

اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده.

دوستت دارم دیوونه

+ نوشته شده در شنبه سوم بهمن 1388ساعت 10:13 توسط همیشه تنها |

عکس های تنهایی من (سری 3)

سلام این عکس ها را هم خودم طراحی کردم

امیدوارم خوشتون بیاد

دوباره میگم مدیونین اگه نظر ندید

+ نوشته شده در دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 13:22 توسط همیشه تنها |

عکس های تنهایی من(سری2)

سلام این عکس ها سری دوم عکس هایی که خودم طراحی کردم

مدیونی اگه نظر ندی

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 11:12 توسط همیشه تنها |

عکس های تنهایی من

سلام این عکس ها را خودم طراحی کردم

امیدوارم خوشتون بیاد نظر یادتون نره

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1388ساعت 12:23 توسط همیشه تنها |

باز دل هوای با تو بودن کرده

گفتم : می مانم تا ابد

تا هر زمان که تو بخواهی

گفتی : می دانم

گفتم : چشمانت را در بهترين نقطه دلم قاب کرده ام برای هميشه هر گوشه دلم

را که می بينم تو هم آن جايی .

گفتی : می دانم

گفتم : برای من از تو دوست داشتنی تر وجود ندارد

باز هم گفتی می دانم .

امروز چندمين روز است که تو رفته ای و من هيچ گاه اين را نمی دانستم

که تو برای من به ياد من و دوست دار من نيستی

باز هم می گويم : منتظرت می مانم شايد فقط شايد روزی برگردی....

نمی توانم از عشقم برایت بگویم

این است داستان من

آوازی عاشقانه خواهم خواند

تنها برای تو خواهم خواند

گرچه هزاران فرسنگ دوری

امااین احساس نیرومند است

نزد من بیا

مرا چشم انتظار مگذار

شبی دیگر بی تو اینجا باشم دیوانه خواهم شد

دیگری نیست

هیچ کس دیگری نیست

هیچ عشق دیگری نمی تواند جای تو را بگیرد

یا با زیبایی تو برابری کند

همچنان خواهم خواند تا روزی که ترا با آواز عاشقانه ام

افسون کنم

این لحظه کجایی عشق من ؟

من ترا اینجا می خواهم تا در آغوشم بگیری

قلب مرا که می تپد و به نرمی زمزمه می کند دریاب

می خواهم که ترا در آغوش بگیرم

ترا نزد خود می خواهم

نزد من بیا

مرا چشم انتظار مگذار

بیا ای بی وفای من

و امشب را فقط امشب

برای خاطر آن لحظه های درد

کنار بستر تاریک من ، شب زنده داری کن

که من امشب برای حرمت عشقی

که ویران شد

برایت قصه ها دارم

تو امشب آخرین اشکم بروی گونه می بینی

و امشب آخرین اندوه من مهمان توست

بیا نامهربان

و امشب را کنار بستر تاریک من شب زنده داری کن

چه شبهایی که من تا صبح برایت گریه می کردم

و اندوهم همیشه میهمان گوشه و سقف اتاقم بود

قلم بر روی کاغذ لغزشی دشوار می پیمود

که من در وصف چشمانت

کلامی سهل بنویسم

درون شعر های من

همیشه نام و یادت بود

درون قصه های من

همیشه قهرمان بودی

ولی امشب کنار عکس های پاره ات آخر

تمام شعرهایم را به آتش می سپارم من

درون قصه هایم ، قهرمانهارا

به خون خواهم کشید آخر

و دیگر شعرهایم بوی خون دارد

ببخش ای خاکی خسته

اگر امشب به میل من

کنارم تا سحر بیدار ماندی

برای آخرین شب هم ز چشمت عذر می خواهم

که امشب میزبان رنج من گشتی

«خداحافظ»

عشق، بس حس غريبي است

غم و خوشحالي

آه زيباست چه زيباست پريشان حالي

با هزاران اميد

با دلي پر زهزاران تشويق

به مسيري كه دلت در آنجاست

گام بر مي داري

حتما اين بار به او خواهم گفت

دوستش مي دارم

و نگاهش گل اميد من است

من به او خواهم گفت

"صبح با ياد تو از خانه برون مي آيم"

آه اين بار به او خواهم گفت

كه " فقط خواب تو را مي بينم"

هر چه در دل دارم

همه زاو خواهم گفت

آه او مي آيد بار سنگين نگاه به دلم مي افتد

چشم او منتظر حادثه است

سخني ،لبخندي

يا سلامي كه پر از اميد است

چشم او منتظر است

اي زبان حرف بزن

باز گوي آنهمه دردي كه درون دل من زنداني است

باز گو قصه عشقي كه مرا علت اين حيراني است

باز گوقصه عشقي كه از آن گنگ شدي

اي زبان حرف بزن

باز افسرده و غمگين شد و رفت

باز من ماندم و كوهي از غم

بار دگر اما من به او خواهم گفت

دوستش مي دارم

و"فقط خواب تو را مي بينم"

بار ديگر حتما…

هي فلاني زندگي شايد همين باشد
يک فريب ساده و کوچک
آن هم از دست عزيزي که زندگي را
جز براي او وجز با او نمي خواهي !

اگر مي داني در اين جهان كسي هست
كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند
وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،
مهم نيست كه او مال تو باشد ،
مهم اين است كه فقط باشد :
زندگي كند ، نفس بكشد
و لذّت ببرد

از خدا پرسيدم دوست داريد بندگانتان چه بياموزند؟ گفت: "بياموزند که آنها نمي توانند کسي را وادار کنند، عاشقشان باشد" "بياموزند که انسانهايي هستند که آنها را دوست دارند اما نمي دانند که چگونه عشقشان را ابراز کنند..."

یادمان باشد فردا حتما ناز گل را بکشیم... حق به شب بو بدهیم... و نخندیم دیگر به ترکهای دل هر گلدان...!! و به انگشت نخی خواهیم بست تا فراموش نگردد فردا...! زندگی شیرین است! زندگی باید کرد... و بدانم که شبی خواهم رفت .... !!! و شبی هست که نباشد پس از آن فردایی

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند 1387ساعت 18:23 توسط همیشه تنها |

عجب صبری خدا دارد

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که در همسایه ی صدها گرسنه،
چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آندم،
بر لبِ پیمانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
که می دیدم یکی عریان و لرزان؛
دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین؛
زمین و آسمان را،
واژگون، مستانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها یکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو،
آواره و دیوانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
به گردِ شمع سوزانِ دلِ عشاقِ سرگردان،
سراپایِ وجودِ بی وفا معشوق را،
پروانه می کردم.

عجب صبری خدا دارد!
چرا من جایِ او باشم؛
همین بهتر که او خود جایِ خود بنشسته و تابِ تماشایِ تمامِ زشتکاری هایِ این مخلوق را دارد!
وگرنه من به جایِ او چو بودم،
یک نفس کی عادلانه سازشی،
با جاهل فرزانه می کردم؛
عجب صبری خدا دارد! عجب صبری خدا دارد!

بهت نیاز دارم چون دوستت دارم

Once a Girl when having a conversation with her lover, asked
Why do you like me..? Why do you love me?
I can't tell the reason... but I really like you
You can't even tell me the reason... how can you say you like me?
How can you say you love me?

یك بار دختری حین صحبت با پسری كه عاشقش بود، ازش پرسید
چرا دوستم داری؟ واسه چی عاشقمی؟
دلیلشو نمیدونم ...اما واقعا"‌دوست دارم
تو هیچ دلیلی رو نمی تونی عنوان كنی... پس چطور دوستم داری؟
چطور میتونی بگی عاشقمی؟

I really don't know the reason, but I can prove that I love U
Proof ? No! I want you to tell me the reason
Ok..ok!!! Erm... because you are beautiful,
because your voice is sweet,
because you are caring,
because you are loving,
because you are thoughtful,
because of your smile,

من جدا"دلیلشو نمیدونم، اما میتونم بهت ثابت كنم
ثابت كنی؟ نه! من میخوام دلیلتو بگی
باشه.. باشه!!! میگم... چون تو خوشگلی،
صدات گرم و خواستنیه،
همیشه بهم اهمیت میدی،
دوست داشتنی هستی،
با ملاحظه هستی،
بخاطر لبخندت،

The Girl felt very satisfied with the lover's answer
Unfortunately, a few days later, the Lady met with an accident and went in coma
The Guy then placed a letter by her side
Darling, Because of your sweet voice that I love you, Now can you talk?
No! Therefore I cannot love you
Because of your care and concern that I like you Now that you cannot show them, therefore I cannot love you
Because of your smile, because of your movements that I love you
Now can you smile? Now can you move? No , therefore I cannot love you

دختر از جوابهای اون خیلی راضی و قانع شد
متاسفانه، چند روز بعد، اون دختر تصادف وحشتناكی كرد و به حالت كما رفت
پسر نامه ای رو كنارش گذاشت با این مضمون
عزیزم، گفتم بخاطر صدای گرمت عاشقتم اما حالا كه نمیتونی حرف بزنی، میتونی؟
نه ! پس دیگه نمیتونم عاشقت بمونم
گفتم بخاطر اهمیت دادن ها و مراقبت كردن هات دوست دارم اما حالا كه نمیتونی برام اونجوری باشی، پس منم نمیتونم دوست داشته باشم
گفتم واسه لبخندات، برای حركاتت عاشقتم
اما حالا نه میتونی بخندی نه حركت كنی پس منم نمیتونم عاشقت باشم

If love needs a reason, like now, There is no reason for me to love you anymore
Does love need a reason?
NO! Therefore!!
I Still LOVE YOU...
True love never dies for it is lust that fades away
Love bonds for a lifetime but lust just pushes away

اگه عشق همیشه یه دلیل میخواد مثل همین الان، پس دیگه برای من دلیلی واسه عاشق تو بودن وجود نداره
عشق دلیل میخواد؟
نه!معلومه كه نه!!
پس من هنوز هم عاشقتم
عشق واقعی هیچوقت نمی میره
این هوس است كه كمتر و كمتر میشه و از بین میره

Immature love says: "I love you because I need you"
Mature love says "I need you because I love you"
"Fate Determines Who Comes Into Our Lives, But Heart Determines Who Stays"

"عشق خام و ناقص میگه:"من دوست دارم چون بهت نیاز دارم
"ولی عشق كامل و پخته میگه:"بهت نیاز دارم چون دوست دارم
"سرنوشت تعیین میكنه كه چه شخصی تو زندگیت وارد بشه، اما قلب حكم می كنه كه چه شخصی در قلبت بمونه"

کاش..

کاش آسمان میدانست درد من چیست !

کاش میدانست نیاز من چیست!

کاش میدانست به یک قطره باران نیز قانعم....

کاش آسمان میدانست درد منی که همان کویر خشک و بی جانم چیست!

دلم مثل کویر از محبت و عشق خشک و بی جان است ،

عاشقم ولی ، یک عاشق تنها!

یک عاشق بی کس ! عاشقی که معشوقش در کنارش نیست....

کاش دریا میدانست کویر چیست!

راز درون دریا رویایی است محال برای همان کویر تنها!

دلم مثل کویر آرزوی دیدن دریا را دارد اما دریایی نیست تنها یک خواب است و بس!

کاش باران میدانست معنی انتظار چیست ....

منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران

را میکشم اما افسوس که این انتظار بیهوده است....

و ای کاش آسمان میدانست درد دل این کویر خسته و تشنه چیست!

وقتی دلت خسته شــد ،

دیگر خنده معنایی ندارد ...

فـقـط می خندی تا دیگران ، غم آشیانه کرده در چشمانت را نـبـیـنـنـد !

وقتی دلت خسته شــد ،

دیگر حتی اشکهای شبانه هـم آرامت نمی کنند ...

فـقـط گریه می کنی چون به گریه کردن عادت کرده ای !

وقتی دلت خسته شــد ،

دیگر هیچ چیز آرامت نمی کند به جز دل بریدن و رفتن ...

رها كنید مرا ...

نفس هایم ! بایستید

قدم هایم ! مجالم دهید

اشك هایم ! نبارید

لب هایم ! بسته شوید

می خواهم بخوابم !

خوابی عمیق و آرام ...

و جدا از بیهودگی ها ...

می خواهم بخوابم ...

بار خدای من ...

تو ... ؟

...

دگر نمی تواند ...

و امشب عاشقانه آغوشت را طلب می كند ...

بار خدای من ...

دریاب امیدت را ...

كه دگر توان هیچ ! ندارد ..

واژه ها

تو معنای تمام واژه های منی برای عاشقانه هایم به دنبال واژه

می گردم... تو بازهم در من ظهور می كنی...تو باز هم مرا به دنیای خود می

بری....

تو باز هم مثل همیشه به اوج می بریَ...به ناكجا....

لبخند كه می زنی پرنده ی دلم بال بال می زند... با این دل پر بریده

چه كنم؟...

می خواهم از آنجایی بگویم كه نگاهم در نگاهت حل شد....من عاشق تر شدم و عاشقانه ای

آبستن...در نا كجای ذهنم تو اردو زدی....دلم كه دیگر ملك خصوصی توست....و من نوشتم

از بودن تو ...تویی كه ...

از تو برای تو و برای دلتنگی های همیشگیم می نویسم... می خوانی و

می گویی سلام بانوی من....و من سلامت را هرباره با سبدی از گلهای

سرخ- به رنگ بوسه- پاسخ می دهم.

و تو ...تو كه حجم بودنت به اندازه ی تمام هستی من است....

بگذارید همه بدانند ....بگذارید بدانند.......می خواهم فریاد كنم ....

باشد این بار هم نه....اما می گویم كه من تو را بهترین میدانم تو را...می

خواهم

تو چته؟؟؟

گاهی اوقات

احتیاج به یه آدمی داری٬

یه دوستی٬

که وایسته رو به ‌روت

که توی چشمات نگات کنه

و محکم بزنه تو گوشت

که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه‌ت و دوباره نگاش کنی

ببینی که خشمگینه٬

ببینی که از دستت عصبانیه

توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره

ببینی که دوستته.

که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬

که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »

که سرت فریاد بکشه ..

که تو یه هو بلرزی٬

که بری بغلش٬

که بغلت کنه٬

همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬

که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش٬

که تو چشمات رو ببندی٬

روی شونه‌ش گریه کنی٬

بلرزی٬

و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته .. »

توبه

توبه می كنم دیگر كسی را دوست نداشته باشم حتی به قیمت سنگ شدن

توبه می كنم دیگر برای كسی اشك نریزم حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان شود چشمانم را می بندم

توبه می كنم دیگر دلم برایت تنگ نشود حتی چند لحظه!قول می دهم نامت را بر زبان نمی آورم لبهایم را می دوزم

توبه می كنم دیگر عاشق نشوم قلبم را دور می اندارم برای همیشه و به كویر تنهایی سلام می كنم

سر نوشت

اگر اشک ها نمی بود داغ سینه ها

سرزمین وداع را می سوزاند

کسی را که خیلی دوست داری همیشه زود از دستش میدهی

پیش از آن که خوب نگاهش کنی مثل پرنده ای زیبا بال می گیرد

هنوز بعضی از حرف هایت را به او نگفته بودی

هنوز همه لبخندهای خود را به او نشان نداده بودی

همیشه این گونه بوده است کسی را که از دیدنش سیر نشده ای

زود از دنیای تو می رود .

امشب تمام گذشته ام را ورق زدم :

پر از لحظه های سیاه ، لحظه های داغ و پرالتهاب بی قراری ، دلتنگی

افسرده ، خاموشی ، سکوت ، اشک ، سوختن .... چیزی نیافتم .

دلم به درد می آید وقتی سرنوشت را به نظاره می نشینم

کاش می شد سرنوشت را با آن روزهای شیرین عجین کرد

نفرین به بودن وقتی با درد همراه است .

من از قصه زندگی ام نمی ترسم من از بی تو بودن و به یاد تو زیستن

و تنها از خاطرات گذشته تعذیه کردن می ترسم .

زندگی ام در اوج جوانی بین شب و روزهایی است که باید بهترین

سال های زندگی ام باشد ، چنان به هم گره خورده است

که منجر به نابودی همه جانبه ام می شود .

ای کاش می تونستم از دستت فرار کنم

به چه زبانی بهت بگم ازت بدم میاد تو رو خدا دیگه دنبالم نیا

دلم هوس لحظه معراج روح را کرده است

دست تو ، سایه تو همیشه بر سر آدم ها قدرت نمایی می کند

تا آدم ها خلق میشن تو موجود نفرت انگیز هم به دنیا میای

دلم می خواهد تمام بغض هایم را جمع کنم

و با تمام وجود و تمام اشک هایم بگویم

ازت متنفــــــــــرم سرنوشت شوم من

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم اسفند 1387ساعت 18:10 توسط همیشه تنها |

اگر عاشقم بهانه ام تویی

برسنگ قبر من بنويسيد خسته بود
اهل زمين نبود نمازش شکسته بود
برسنگ قبر من بنويسيد شيشه بود
تنها از اين نظر که سراپا شکسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد پاک بود
چشمان او که دائماً از اشک شسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت
عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود
بر سنگ قبر من بنويسيد کل عمر
پشت دري که باز نمي شد نشسته بود

پاییز را دوست دارم...

بخاطر غریب و بی صدا آمدنش

بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش

بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش

بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش

بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی

بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها

بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش

بخاطر شب های سرد و طولانی اش

بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام

بخاطر پیاده روی های شبانه ام

بخاطر بغض های سنگین انتظار

بخاطر اشک های بی صدایم

بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام

بخاطر معصومیت کودکی ام

بخاطر نشاط نوجوانی ام

بخاطر تنهایی جوانی ام

بخاطر اولین نفس هایم

بخاطر اولین گریه هایم

بخاطر اولین خنده هایم

بخاطر دوباره متولد شدن

بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر

بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه

بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه

بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش

پاییز را دوست دارم، بخاطر خود پاییز

و من عاشقانه پاییز را دوست دارم...

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست ...

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

تنهايي را دوست دارم زيرا....

در کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست ...

و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد.

آبی تر از آنم که بی رنگ بمیرم .

از شیشه نبودم که با سنگ بمیرم.

تقصیر کسی نیست که این گونه غریبم.

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیرم.

^{سلام عزیزم دیگه طاقت نیاوردم و}

^{این نامه را با خون دل برایت می نویسم.}

^{با دودست خالی از عشق دیگه هیچ جا}

^{جای من نیست انگاری هیچ چیزی مرحم}

^{واسه این زخم های تن نیست}

^{من فراموش شدم و تو هنوزم تو نفسهامی}

^{نفهمیدم که چشم تو بهم خیانت می کنه}

^{دلت پیش غریبه ای از من شکایت می کنه}

^{گفته بودم دوستت دارم اما باور نکردی}

^{دل من یه عمری آرزویت را داشت دل من بود}

^{و نبودش را برای تو گذاشت. دیگه}

^{نمی خواهم دروغکی برای چشمهایت بمیرم}

^{بزرگترین گناه من}

باور عشقت بود و بس

گاهي آرزو مي کنم...

کاش هرگز نمي ديدمت تا امروز غم نديدنت را

بخورم!!!

کاش لبخندهايت آنقدر زيبا نبودند که امروز آرزوي

ديدن يک لحظه

فقط يک لحظه از لبخندهاي عاشقانه ات را داشته

باشم!

کاش چشمان معصومت به چشمانم خيره نمي شد

تا امروز

چشمان من به ياد آن لحظه بهانه گيرند و اشک

بريزند!

کاش حرف هاي دلم را بهت نگفته بودم تا امروز با

خود نگويم

" آخه او که ميدونست چقدر دوستش دارم!!!!"

نگات قشنگه وليكن يه كم عجيب و مبهمه

من از كجا شروع كنم دوست دارم يه عالمه

من و گذاشتي و بازم يه بار ديگه رفتي سفر

نمي دونم شايد سفر براي دردات مرهمه

تا وقتي اينجا بموني يه حالت عجيبيه

من چه جوري واست بگم بارون قشنگ ونم نمه

هواي رفتن كه كني واسه تو فرقي نداره

اما به جون اون چشات مرگ گلاي مريمه

آخرشم دق مي كنم تا من و دوست داشته باشي

مردن كه از عاشقيه يک دفعه نيست كه كم كمه

من نمي دونم تو چرا اينجور نگاهم مي كني

زير نگاه نافذت نگاه عاشقم خمه

مي پرسم از چشماي تو ممكنه اينجا بموني ؟

مي خندي و جواب مي دي رفتن من مسلمه

برو به خاطر خودت اما به من قول بده

هرجاي دنيا كه بري ديگه نشو مال همه

رسمه كه لحظه ي سفر يادگاري به هم مي دن

قشنگ ترين هديه ي تو تو قلب من يه مشت غمه

شايد اين و بهم دادي كه هميشه با من باشه

حق با تو،تو راست مي گي غمت هميشه پيشمه

ديدي گلا شب كه ميشه اشكاشونو رو پاک مي كنن

يادت باشه چشم منم هميشه غرق شبنمه

تو مي ري و اسم من واز رودلت خط مي زني

اسم قشنگ تو ولي هميشه هرجا يادمه

چشماي روشنت يه كم كاش هواي من رو داشت

تنها توقعم فقط يه بار جواب نامه

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387ساعت 18:24 توسط همیشه تنها |

آنکه سامان غزلهایم از اوست بی سر و سامانیم را حس نکرد

اگه سکوت برا من بهانه بود

برا تو دفتر خاطرات کهنه بود

روز هاي تنها بودن بهانه شد

بهانه اي برا ريختن اشک تو شد

مي دونم خيلي کمم پر ازغمم

برا تو همون دليل موند نم

اگه يه روز تموم بشه اشکه چشام

چي مي خواد به باره از چشام

يادته دعايي کردي تو برام

زير اون گنبد زرد, آقا م رضا(ع)

مي دونم خيلي کمم پر ازغمم

برا تو همون دليل موند نم

برسم به عشق جاويد خودم

عشق من توي چرا نيستي کنارم

شايد باورش سخته برات

که دوستت داشته باشم خيلي زياد

مي دونم خيلي کمم پر ازغمم

برا تو همون دليل موند نم

روزي پسري از دريا بودم برات

تنها رفيق دوريه تنهايت

حالا نيستي دختر تنهاي شب

چون بودن يا نبودنم نداره فرق

مي دونم خيلي کمم پر ازغمم

برا تو همون دليل موند نم

ديگه حتي ارزش نداره حرفام

چون ديگه دوستتم نداري, ميدونم

ميدوني چرا برات شعر ميخو نم

ميخونم تا بدوني دوستت دارم.....همين

دوستت دارم

مـــرده ای می نالید      زیر آوار فشار قبرش     زیر انبوه شب تاریکش   بین تنهایی بی پایانش
مرده ای نای تقلاش نبــود    مرده از سایه ی خود میترسید        در کفن مهـر به دیباش نبود
خفته ام دیر زمانی ست درین قبر سکوت    مرده ام لحظه ی تاریست که فریاد نبود
در شبــم مهلــت لبخنــد نماند      در دلــم فرصت احساس نبــود .....

فکر میکردم که عشق یک پرنده است
یک گل است
یک ترانه است
یا که خنده های کودکانه است
هر چه هست جاودانه است

•••

فکر میکنم که عشق مذهب است
آب و نان و باد و خاک و خانه نیست
مکتب است...

•••

عشق مرگ نیست
زندگی ست
سخت نیست
عین سادگی ست
عشق عاشقانه های باد و گنذم است
اولین پناهگاه کودکی
آخرین پناهگاه آدم است
روی برگ لاله های سرخ نو شکفته در سپیده دم
چو شبنم است

سلام... حال من خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور
که مـــردم به ان شادمانی بی سبب می گوینـــد
با این همه تگــر عمری باقی بــود طوری از کنار زندگی می گذرم
که نه دل کسی در سینه بلرزد و نه این دل نا ماندگار بی درمانم
تا یادم نرفته است بنویسم
دیشب در حوالــی خواب هایم سال پر بارانی بود
خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم
دعا کردم که بیایی با من کنـــار پنجره بمانی باران ببارد
اما دریغ کــه رفتن راز غریب این زندگیست
رفتی پیش از آنکه باران ببارد
می دانم دل من همیشه پر از هـــوای تازه باز نیامدن است
انگار که تعبیر همـــه ی رفتن ها باز نیامدن است
بی پرده بگوییم
چیزی نمانده تا من 17 سالــه خواهم شد
گونه هایم از گرمــی شراب گر گرفته است
می خواهم تنها بمانم در را پشت سرت ببند
بی قرارم میخواهم بروم میخواهم بمانم
هذیان میگوییم نمیدانم
.........

نه عزیزم نامه ام باید کوتاه باشد
ساده باشد بی کنایه و ابهام
پس از نـــو می نویسم

سلام ! حال من خوب است اما تو باور نکــــن.....

خداحافظ پنجره ی من

که تنها تو به حرف های دل خسته ام گوش می دهی

خداحافظ ستاره ای که هرگز نورت را ندیدم

وخداحافظ ای اشک های بی گناه

من رفتم می روم جایز نیست

می روم تا پیدا کنم ان حقیقتی را که مرا باز می گرداند ...شاید!

شاید تو ندانی دستی را که در دستم بود ...هرگز باور نکردم

و صدایش را

غبار جاده ها را چه کسی انکار کرد

و ندانسته گفت و ندانسته خندید و ندانسته رفت

که هنوز زیر سنگینی نگاه هوس امیزش بیدار شده و به خواب می روم

و چه کسی گفت که مرگ را دوست ندارد

در حالی که مرده بود

و چه کسی اشکهای جا مانده از زمان مرا به جدایی هدیه کرد

هنوزمی توان گفت که گنگ است صدای نفسهایش

هنوزمی توان فکر کرد که امیدی هست... امیدی هست... امیدی هست

هیچ پژواکی نیست صدای قدم هایم را

به سکوت ویرانی من گوش کن

دریا ارام است...

و خبری نیست از امواج طولانی بی فکر

همه خوابیده اند

ای کاش شب بود

انگاه بیداریشان را باور نمی کردم

و قایقی را که می اید و دل می برد

و می گذرد بدون تأمل

که چرا هیچ قایق دیگری در دریا نیست

که چقدر تنها شده است

چرا بغضم را فرو دهم؟ چرا؟

بخاطر سنگ های اسمانی

یا تابلوی نقاشی گرانقیمت در موزه ی فرانسه

یا بخاطر سهراب و اشعارش

بخاطر هیچ کدام زندگی نمی کنم

بخاطر هیچ کدام هم نمی میرم

بغض من می خواهد ازاد باشد

و دوست دارد سایبان چشمانی باشد که هیچ گاه درکش نکردند

که هیچ گاه دوستش نداشتند

چقدر هوا سرد است

من می ترسم

می ترسم از ابلیسی که می گوید فرشته است

و از فردا و فردا ها

می ترسم...می ترسم...

کدامین قلب را باور کرده ای که حالا تو را باور کنند؟

شبهای من همیشه بی ستاره است...

اسمانت پر ستاره باد!

نباید اشک بریزم...!

نباید بغض کنم...!

و نباید لبخند بزنم...!

شمعی در باد را چه سود

شمعی در باد را چه سود....

شیوا را رها کنید

از زنجیر هایتان

از قفس هایتان

چاره ای نیست ای دوست

باید درخت بمانی!

باید درخت بمانی

ای به داد من رسید ه تو رزای خود شکستن

ای چراغ مهربونی تو شبای وحشت من

ای تبلور حقیقت توی لحظه های تردید

تو شبو ازمن گرفتی تومنودادی به خورشید

اگه باشی یا نباشی برای من تگیه گاهی

برای من که غریبم تو رفیقی جون پناهی

ناجی عاطفه ی من شعرم ازتوجون گرفته

رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

اگه مدیون تو باشم اگه از تو باشه جونم

قدراون لحظه نداره که منو دادی نشونم

وقتی شب شب سفربود توی کوچه های وحشت

وقتی هرسایه کسی بود واسه بردنم به ظلمت

وقتی هر ثانیه ی شب تپش هراس من بود

وقتی زخم خنجردوست بهترین لباس من بود

تو با دست مهربونی به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی پرده ی شبو دریدی

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت

غم من نخورکه دوری برای من شده عادت

ای طلوع اولین دوست ای رفیق اخر من

به سلامت سفرت خوش ای یگانه یاور من

مقصدت هرجا که باشه هرجای دنیا که باشی

اونور مرز شقایق پشت لحظه ها که باشی

خاطرت باشه که قلبت سپر بلای من بود

تنها دست تو رفیق دست بی

ریای من بود

راز شقایق

شقايق گفت:با خنده نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :

شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم

بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

براي دلبرش آندم

شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده

و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه

به روي من

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او مي رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي

هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست

به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من

براي دلبرم هرگز

دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه

روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه

مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي

زهم بشکافت

اما ! آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد

و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را

به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

بمان اي گل

که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي

بمان اي گل

ومن ماندم

نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد

گل هميشه عاشق شد

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم مهر 1387ساعت 13:35 توسط همیشه تنها |

عکس تنهایی

آخه چطور دلم میاد چشماتو گریون ببینم

میرم ولی اینو بدون،چشم انتظارت میشینم

میرم ولی گریه نکن نزار از عشقت بمیرم

شاید تو اوج بی کسی با عکسات آروم بگیرم

میرم ولی بدون یکی خیلی تورو دوست داره

یکی که از دوری تو سر به بیابون میزاره ه ه ه ه ه ه

برای عشق تمنا كن ولی خوار نشو. برای عشق قبول كن ولی غرورتت را از دست نده . برای عشق گریه كن ولی به كسی نگو. برای عشق مثل شمع بسوز ولی نگذار پروانه ببینه. برای عشق پیمان ببند ولی پیمان نشكن . برای عشق جون خودتو بده ولی جون كسی رو نگیر . برای عشق وصال كن ولی فرار نكن . برای عشق زندگی كن ولی عاشقونه زندگی كن . برای عشق بمیر ولی كسی رو نكش . برای عشق خودت باش ولی خوب باش.

چشمان من سياهي شبهاي ساکت چشمهاي ليلي را ندارد

چشمان من دريا نيست...موج ندارد

چشمان من شکوه جنگل ندارد ..چشمان من ته مانده قلب سوخته اي است که از شعله عشق تو خاکستر شده است.

من وانتظار و كابوس تنهايي

من و حس اينكه هر لحظه اينجايي

دارم آينه هارو گم ميكنم كمكم

تورو هر طرف رو ميكنم مي بينم

نگو از تو چشمام چيزي نمي خوني

تو كه لحظه لحظه حالم رو مي دوني

اگه اين بهار هم بر نگردي خونه

ديگه چيزي از من يادت نمي مونه

منو رها كن از اين فكر تنهايي

تو نرفتي نه تو هنوزم اينجايي

منو رها كن

جهان کوچک من از تو زیباست ...

تحمل كن عزيز دل شكسته
تحمل كن به پاي شمع خاموش
تحمل كن كنار گريه ی من
به ياد دلخوشي هاي فراموش
جهان كوچك من از تو زيباست
هنوز از عطر لبخند تو سرمست
واسه تكرار اسم ساده ی تو ست
صدايي از منه عاشق اگر هست
منو نسپار به فصل رفته ی عشق
نذار كم شم من از آينده ی تو
به من فرصت بده گم شم دوباره
توي آغوش بخشاينده ی تو
به من فرصت بده برگردم از من
به تو برگردمو يار تو باشم
به من فرصت بده باز از سر نو
دچار تو گرفتار تو باشم
نذار از رفتنت ويرون شه جانم
نذار از خود به خاكستر بريزم
كنار من كه وا ميپاشم از هم
تحمل كن، تحمل كن عزيزم
به من فرصت بده رنگين كمون شم
از آغوش تو تا معراج پرواز
حديث تازه ی عشق توام من
به پايانم نبر از نو بيآغاز...

چه کسی باور کرد که دل سرد مرا
آتش عشق تو خاکستر کرد
با که گویم غم هجران تو را
هوس زلف پریشان تورا
عمر من در شرف پاییز است
من چو یک شاخه ي خشک
آخرین برگ بر این شاخه تویی
من بدان امیدم
که بهاری دگر از راه رسد
آخرین برگ مرا
باد پاییز نبرد
آه….وزش باد چه خوف انگیز است
چه کسی باور کرد
اشک جاری شده از دیده ي من
چشمه اش آن نفس گرم تو بود
طپش تند دلم
حاصل لمس تن نرم تو بود
چه کسی باور کرد
که من از عشق تو سرشار شدم
مانده بودم همه خواب
تا که با لمس تن گرم تو بیدار شدم
تو همه بود منی
تو در این کوره ره خلوت عمر
همه مقصود منی
چه کسی باورکرد
که تو معبود منی...

به گيرايي چشمان تو سوگند ...

نام من زنداني است
نمره ام واي ولي يادم نيست
جرمم انگار كه لرزيدن بود
ديدن و رنج نرنجيدن بود
دادگاهم فرداست
قاضيم شاعره اي بيمار است كه نخستين غزل شعر خودش يادش نيست
دادگاهم فرداست و وكيلم انگار حكم آزادي مشروط مرا خواهد خواست
واي فردا چه كنم اگر اين عفو سياه حكم قاضي باشد؟
آه من سنگ سياه كف سلولم را
دوست دارم به خدا
و همين مرمر زيباي حيات زندان
كه هميشه خيس است و هميشه زيباست
من چه خوشبخت و چه مسرور اسيري هستم كه د لم لاي همين ميله زندان بند است
آه اين تير حسار باريك چه تماشا دارد چه بلند است خدا
چه عزيز است برايم زندان
و چه نيكو مي شد
اگر اين قاضي پير
لطف در حق من خسته كند و برايم فردا حكم يك حبس ابد را ببرد
به حقيقت به مرام
به هر آن چيز كه در عمق وجود جاريست
و به گيرايي چشمان تو سوگند كه من در حسار تب مژگان تو گير افتادم
پشت اين ميله زندان بلند
سالها مي شود اينك كه اسير افتادم
آه من عاشق و زنداني چشمان توام
و تو زندانبانم
به نگاهت سوگند
كه از اين ساحت زندان سياه مرهانم هرگز
مرهانم هرگز!